| | ใครคนที่เคยรู้ใจรอยยิ้มที่เคยรู้จัก | | กำลังจะหายลับไปทุกทีคำพูดที่ซึ้งใจ |
| | ที่เคยว่ารักมากมายไม่มีอีกแล้ว นับจากนี้ | | แต่คนจะไปก็ต้องไปรักเท่าไร แต่ฉันคงทำได้เท่านี้ |
| | ได้แต่ยินยอมรับความเจ็บปวดและฉันจะอดทนแม้แทบขาดใจ | | ไม่อาจจะวิ่งหนีความจริงที่มันโหดร้าย |
| | จะพร้อมจะยอมเข้าใจความเปลี่ยนแปลง | | จะอยู่เพื่อเรียนรู้ความเจ็บปวดจะฝืนเดินต่อไป |
| | แม้ไร้เรี่ยวแรงและคงมีที่สักวันหนึ่ง | | ฉันจะเข้มแข็งถึงแม้ไม่รู้ต้องนานสักเท่าไร |
| | เธอ เธอเคยเป็นทุกสิ่งจะขอขอบคุณทุกอย่าง | | ที่เคยให้ฉันจนวันนี้แต่คนจะไปก็ต้องไป |
| | รักเท่าไร แต่ฉันคงทำได้เท่านี้ได้แต่ยินยอมรับความเจ็บปวด | | และฉันจะอดทนแม้แทบขาดใจไม่อาจจะวิ่งหนี |
| | ความจริงที่มันโหดร้ายจะพร้อมจะยอมเข้าใจ | | ความเปลี่ยนแปลงจะอยู่เพื่อเรียนรู้ความเจ็บปวด |
| | จะฝืนเดินต่อไปแม้ไร้เรี่ยวแรง | | และคงมีที่สักวันหนึ่งฉันจะเข้มแข็ง |
| | ถึงแม้ไม่รู้ต้องนานสักเท่าไรและคงมีที่สักวันหนึ่ง | | ฉันจะเข้มแข็งถึงแม้ไม่รู้ต้องนานสักเท่าไร |